بارى ، حضرت علّامه آيتى بود عظيم ؛ نه تنها از نقطهء نظر فلسفه و احاطهء به تفسير قرآن كريم ، و نه تنها از نقطهء نظر فهم احاديث و پى بردن بحاقّ معنى و مراد ( چه از روايات اصوليّه و چه از روايات فروعيّه ) و نه تنها از نقطهء نظر جامعيّت ايشان در سائر علوم و احاطهء بعقل و نقل ؛ بلكه از نقطهء نظر توحيد و معارف الهيّه و واردات قلبيّه ، و مكاشفات توحيديّه ، و مشاهدات الهيّهء قدسيّه ، و مقام تمكين و استقرار جَلَوات ذاتيّه در تمام عوالم و زواياى نفس . هر كس با ايشان مىنشست ؛ و زبان خاموش و سكوت مطلق ايشان را مىنگريست ، مىپنداشت كه اين مرد در مفكّرهء خود هيچ ندارد ؛ ولى چنان مستغرق انوار الهيّه و مشاهدات غيبيّهء ملكوتيّه بودند كه مجال تنازل پيدا نمىكردند . و عجيب جامعيّت ايشان بود بين تحمّل آن كوههاى اسرار و بين حفظ ظاهر در مقام كثرت ، و اعطاء حقّ عوالم و ذَوى الحقوق از تدريس و تربيت